شعر عاشقانه

‌ هر لحظه بدون تو نفس، مفت گرانستاین حالت بی حوصلگی شاهد آنست همدم شده ام با در و با سایه ی دیواراین بغض گلوگیر من از فصل خزانست برگرد که در باغ دو چشم تو بچینمآن راز که بر گوشه ی لبهات نهانست در عمر من در به در عاصی مجنونهر سوی بیابان جنون از تو نشانست هرشب من وآغوش تو و خواب سحرگاهآغوش تو آرام ترین جای جهان است هرشب من وتعبیر همان خواب شب پیشیک لحظه بدون تو نفس، مفت گرانست دیوانگی و عشق و جنون و همه با همگرد آمده در این دل و بر روی زبانست من یاد توام لحظه به لحظه همه عمرماین سوز عیان را چه نیا...

گوش کن..... نشود فاش کسی آنچه میان من وتوستتا اشارات نظر نامه رسان من و توست گوش کن با لب خاموش سخن می گویمپاسخم گو به نگاهی که زبان من وتوست روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندیدحالیا چشم جهانی نگران من و توست گر چه در خلوت راز دل ما کس نرسیدهمه جا زمزمه ی عشق نهان من وتوست این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشتگفت وگویی و خیالی ز جهان من وتوست نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقلهرکجا نامه عشقست نشان من وتوست سایه ز آتشکده ی ماست فروغ مه ومهروه ازین آتش روشن که بجان من وتوست ...

به تو می اندیشم..... به تو می اندیشمای سراپا همه خوبیتک و تنها به تو می اندیشمهمه وقت،همه جامن به هرحال که باشم به تو میاندیشمتو بدان این را تنها تو بدانتو بیا،تو بمان با من تنها تو بمانجای مهتاب به تاریکی شبها تو بتابمن فدای تو بجای همه گلها تو بخندكنون منم به پای تو درافتاده ام باز پاسخ چلچله ها را تو بگوقصه ابر هوا را تو بخوانتو بمان با من تنها تو بماندر دل ساغر هستی تو بجوشهمین یک نفس از جرعه جانم باقیستاخرین جرعه این جام تهی را توبنوش ...

نشود فاش کسی آنچه میان من وتوستتا اشارات نظر نامه رسان من و توستگوش کن با لب خاموش سخن می گویمپاسخم گو به نگاهی که زبان من وتوست روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندیدحالیا چشم جهانی نگران من و توست گر چه در خلوت راز دل ما کس نرسیدهمه جا زمزمه ی عشق نهان من وتوست این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشتگفت وگویی و...

به تو می اندیشمای سراپا همه خوبیتک و تنها به تو می اندیشمهمه وقت،همه جامن به هرحال که باشم به تو میاندیشمتو بدان این را تنها تو بدانتو بیا،تو بمان با من تنها تو بمانجای مهتاب به تاریکی شبها تو بتابمن فدای تو بجای همه گلها تو بخندكنون منم به پای تو درافتاده ام بازپاسخ چلچله ها را تو بگوقصه ابر هوا را...

بعضي از آدمها، زير سنگينی حجاب هم، وقيحند...!!! بعضي از آدم ها، با پريشانی موهايشان هم نجيب... وقاحت و نجابت در ذات آدم هاست، من زنی را می شناسم كه لبخندش شبيه خداست...!!! و نگاهش شبيه فرشته هاست... و موهاش شبيه ابريشم، و لبهاش شبيه كندو، و وقارش شبيه آب، و نجابتش شبيه ماه...!!! اين نگاه من است كه گاهی حجاب ندارد، و معرفتم، كه گاهی به خواب است، و تربيتم، كه هميشه اشكال دارد...!!! وگرنه او... هميشه خوب است......

بی نهایت دوستت دارم ، اگر باور کنیمی توانی این سند را، ثبت در دفتر کنی می توانی باورت را ، از نگاهم بشنوییا بسوزانی به پای عشق و خاکستر کنی شک نکن، ققنوسم و آتش، نمی سوزد مرابلکه از سوزاندنم، حال مرا بهتر کنی امتحان عشق را، با نرخ جان ، پس می دهممی توانی رد کنی، یا رتبه ی برتر کنی آنچه می خواهی بکن ، اما مبادا عاقبتغنچه ی نشکفته ی عشق مرا، پرپر کنی باورت کردم که برحکم تو گردن می نهمگرچه تبعیدم به شهر و کشوری دیگر کنی در کنارت هستم و آنگونه جذبت می شومتا مرا هم مثل خود، مست می و ساغر کنی ...

جوانه می زنم به روی زخم بر تنم فقط به حکم بودنم که من زنم، زنم، زنم چو هم صدا شویم و پا به پای هم رویم و دست به دست هم دهیم و از ستم رها شویم جهان دیگری بسازیم از برابری به هم دلی و خواهری جهان شاد و بهتری نه سنگ و سارها نه پای چوب دارها نه گریه های بارها نه ننگ و عارها جهان دیگری بسازیم از برابری به هم دلی و خواهری جهان شاد و بهتری....

هر لحظه بدون تو نفس، مفت گرانستاین حالت بی حوصلگی شاهد آنست همدم شده ام با در و با سایه ی دیواراین بغض گلوگیر من از فصل خزانست برگرد که در باغ دو چشم تو بچینمآن راز که بر گوشه ی لبهات نهانست در عمر من در به در عاصی مجنونهر سوی بیابان جنون از تو نشانست هرشب من وآغوش تو و خواب سحرگاهآغوش تو آرام ترین جای جهان است هرشب من وتعبیر همان خواب شب پیشیک لحظه بدون تو نفس، مفت گرانست دیوانگی و عشق و جنون و همه با همگرد آمده در این دل و بر روی زبانست من یاد توام لحظه به لحظه همه عمرماین سوز عیان را چه نیازی به بیانست...